Van overleven naar thuiskomen in jezelf – Blog 1 van de 12-delige serie
Waarom voel ik mij niet goed genoeg?
De verborgen gevolgen van emotionele verwaarlozing
Misschien is er niets mis met jou. Misschien heeft jouw gevoel alleen nooit de ruimte gekregen om echt gezien te worden.
Er zijn van die dingen die je pas veel later in je leven echt begint te begrijpen. Niet alleen met je hoofd, maar ergens dieper in jezelf. In je lichaam. In je gevoel. Dat je als kind iets voelde, maar dat daar geen bedding voor was. Geen herkenning. Geen bevestiging. Misschien zelfs geen woorden.
En dat je daar, zonder dat je het doorhad, iets bent gaan geloven: “Mijn gevoel doet er niet toe”. Of misschien nog dieper: “Ik doe er niet toe”. Ik herken dat uit mijn eigen leven.
De jeugdtriatlon die achteraf veel meer betekende dan een wedstrijd
Ik was ergens rond de twaalf jaar oud toen ik wilde meedoen aan een jeugdtriatlon in het dorp waar ik woonde. Graag wilde ik meedoen en keek uit naar de wedstrijd. Als kind hoopte ik eigenlijk op steun van mijn vader. Dat hij mij helpt in de voorbereiding, mij aanmoedigt en op de wedstrijddag langs de kant staat.
Dat verliep bij mij anders. In plaats van ondersteuning legde mijn vader mij druk op. Volgens hem deed ik niet voldoende aan mijn voorbereiding. En als gevolg daarvan zou hij niet komen kijken op de wedstrijddag sprak hij uit. Ik voelde mij niet gesteund door hem en het maakte mij onzeker.
Pas veel later ben ik gaan begrijpen wat hier eigenlijk gebeurde. Mijn vader had zelf geleerd om prestatiegericht te zijn en zijn eigen emoties te negeren. En zonder dat hij dat bewust bedoelde, deed hij dat ook bij mij.
Als kind kun je daar niet op die manier naar kijken. Je denkt niet: “Mijn vader heeft zelf nooit geleerd om met zijn emoties om te gaan en kan daarom mijn gevoel niet bevestigen.” Je denkt eerder: “Blijkbaar doe ik het niet goed genoeg.” En misschien is dat wel een van de pijnlijke kanten van onbewuste emotionele verwaarlozing.
Wanneer jouw gevoel als kind onvoldoende wordt gezien, gehoord of bevestigd, ga je niet automatisch denken dat er iets ontbreekt bij de ander. Je gaat het bij jezelf zoeken.
Wat is emotionele verwaarlozing?
Als kind zijn we afhankelijk van onze ouders of verzorgers. Niet alleen voor eten, onderdak en veiligheid, maar ook voor iets wat minder zichtbaar is: emotionele bevestiging.
Een kind heeft iemand nodig die als het ware zegt: “Ik zie je.” “Wat je voelt mag er zijn.” “Je hoeft het niet anders te voelen.” “Je bent veilig.”
Maar wat gebeurt er wanneer een ouder zelf niet goed in contact staat met zijn of haar eigen gevoel? Dan kan het gebeuren dat het gevoel van het kind onvoldoende wordt gespiegeld. Misschien wordt verdriet genegeerd en angst weggewuifd. Wellicht wordt onzekerheid beantwoord met de boodschap dat je gewoon harder je best moet doen. Of wordt er helemaal niet over gevoelens gesproken.
Niet altijd omdat een ouder niet van zijn kind houdt. Soms omdat die ouder zelf nooit heeft geleerd om ruimte te geven aan emoties. En als kind pas je je daaraan aan. Je leert wat nodig is om verbinding te behouden met je ouders.
Hoe ik leerde om te overleven
Voor mij werd dat duidelijk toen mijn ouders gingen scheiden en het in die periode mentaal slecht ging met mijn vader. Ik ging studeren in een andere stad. Daar leerde ik nieuwe mensen kennen. En richting die nieuwe vrienden trok ik een façade op van zelfverzekerdheid: een vlotte, spraakzame jongeman die wist wat hij wilde. Maar in feite was ik helemaal niet zelfverzekerd.
Ik was zo bezig met het onbewust vluchten en mijzelf onttrekken aan de thuissituatie van mijn ouders, dat ik die façade had opgebouwd. Niet alleen naar mijn omgeving. Ook naar mijzelf. Zo kon niemand echt dicht bij mij komen. Laat staan dat iemand mij kon raken in mijn onverwerkte emoties.
Achteraf zie ik dat dit mijn manier van overleven was. Ik paste mij aan de omstandigheden aan. Ik zorgde ervoor dat ik sterk leek. En dat ik niet hoefde te voelen wat er werkelijk in mij speelde.
Misschien herken je daar iets van. Dat je aan de buitenkant heel zelfverzekerd lijkt, terwijl je vanbinnen regelmatig twijfelt. Dat je goed kunt functioneren, maar eigenlijk niet goed weet wat je zelf voelt. Dat je voor anderen sterk bent, maar moeilijk kunt toelaten dat iemand er voor jou is.
Wanneer alles goed moet zijn
Die lijn zette zich voort in mijn relaties. Aan de buitenkant was ik vlot. Het moest altijd goed zijn. We gingen regelmatig op vakantie om te genieten. En juist daarin zat een onbewuste overtuiging: Alles moet goed zijn. Het was toen niet oké als er iets negatiefs zou zijn. Verdriet, spanning, boosheid of onzekerheid kregen weinig ruimte. Het moest goed gaan, gezellig zijn en we moesten genieten.
Maar wat je niet mag voelen, verdwijnt niet. Het verdwijnt alleen uit je bewustzijn. En uiteindelijk holde dit mijn relatie uit. Ook in mijn volgende relatie gebeurde iets vergelijkbaars. Uiteindelijk barstte de façade en liep het uit op een scheiding.
Op mijn werk bleef ik de lat steeds hoger leggen
Ook in mijn werk legde ik de lat heel hoog voor mezelf. Ik had ergens geleerd dat meedoen en functioneren niet voldoende was. Het moest van een hoog niveau zijn. Het moest beter. Ik legde de lat vaak hoger dan mijn leidinggevende van mij vroeg. Ik werkte altijd gestructureerd en planmatig. En toch voelde het nooit echt als voldoende.
Wanneer ik een compliment kreeg, kwam dat niet echt bij mij binnen. Mijn aandacht ging vrijwel automatisch naar wat er nog beter kon. Alsof ik opnieuw meedeed aan die jeugdtriatlon. Alsof ik steeds opnieuw moest bewijzen dat ik voldoende had gedaan. Dat ik goed genoeg was.
Wat ik jarenlang niet voelde
Wat ik jarenlang niet voelde, was angst. Angst om te falen. Angst om niet voldoende te zijn en om afgewezen te worden. Angst om niet de onvoorwaardelijke liefde en ondersteuning te krijgen waar ik als kind naar verlangde.
Die angst zat zo diep dat ik haar lange tijd niet als angst herkende. Ik stond altijd aan. Ook na mijn werk. Toch nog even iets afmaken. Nog even mijn zakelijke telefoon checken om te kijken of ik iets gemist had waarop ik moest reageren. Nadenken over projecten buiten werktijd. Soms tot in bed aan toe.
Mijn hoofd bleef doorgaan. Mijn lichaam gaf signalen, maar ik luisterde er niet naar. Ik was veel beter geworden in doen dan in voelen.
De scheiding werd mijn kantelpunt
Mijn scheiding van mijn toenmalige partner voelt voor mij als een belangrijk kantelpunt in mijn leven. Alles waar ik onbewust bang voor was, kwam vanbinnen naar boven. Ik had gefaald als partner. Mijn façade was aan duigen. Het beeld dat ik van mijzelf had opgebouwd, kon ik niet langer overeind houden. Juist daarom is mijn scheiding en de hele aanloop daar naar toe achteraf gezien noodzakelijk geweest. Niet omdat het makkelijk was. Integendeel. Het markeerde namelijk het begin van iets fundamenteels: terugkeren naar mijzelf.
Ik begon opnieuw te ontdekken wie ik werkelijk ben. En daarmee kwamen ook allerlei onverwerkte emoties uit mijn jeugd naar boven. Emoties die ik jarenlang had weggestopt in een rugzak en die ik al die tijd met mij mee had gedragen. Zonder te realiseren dat ik die rugzak überhaupt op had.
Mijn rugzak ging eindelijk open
Dat proces heb ik niet alleen doorlopen. Tijdens mijn opleiding Rebalancing was er ruim aandacht voor alles in mij wat eerder het daglicht nog niet had gezien. In een veilige en oordeelloze bedding mocht er ruimte ontstaan voor wat er was. Dat was confronterend maar tegelijkertijd ook ontwapenend. Zo kon ik onder andere, ruim vijfentwintig jaar na dato, eindelijk de emoties doorvoelen die verbonden waren met een intense situatie die zich destijds met mijn vader had afgespeeld.
Woede, verdriet, een intens gevoel van afwijzing. Het kwam allemaal voorbij. Die gebeurtenis beleefde ik niet opnieuw. Ik mocht ze herkennen, erkennen en er met mijn aandacht bijzijn. En juist daarin ontdekte ik iets belangrijks.
Mijn lichaam bleek iets anders te vertellen dan mijn hoofd
Gaandeweg ben ik gaan ervaren dat ik, door emoties werkelijk te kunnen doorvoelen, er niet opnieuw doorheen hoefde. Ik hoefde ze niet te herbeleven. Ik kon ze erkennen. En door ze te erkennen kreeg ik steeds meer mijn eigen bedding van vertrouwen. Stapje voor stapje.
Het doet me soms denken aan een videogame waarin je steeds opnieuw een tussen-eindbaas tegenkomt. De emoties van onverwerkte situaties kunnen voelen als zulke krachtige tussen-eindbazen. En iedere keer lijkt er eentje te komen waarvan je denkt: “Dit kan ik niet aan. Stop er maar mee.” Dat zei mijn hoofd regelmatig.
Maar mijn lichaam gaf een ander signaal. Wanneer ik met mijn aandacht bij het gevoel kon blijven, bleek ik het wel aan te kunnen. Steeds weer. En dat geldt nog steeds.
Mijn reis is nog niet klaar
Ook al ben ik in december 2025 afgestudeerd als Rebalancer, mijn eigen reis is niet klaar. Mijn innerlijke reis van bewustwording gaat door. Het leven blijft mij spiegelen. En daarmee blijven er uitnodigingen op mijn pad komen.
De uitnodiging om te luisteren naar emoties en energie in mij die tot nu toe nog ongehoord waren en die verlangen om nu wel gehoord te worden. Daar waar er ooit een moment in mijn leven was waarin die ruimte er niet was.
Dat betekent niet dat ik alles inmiddels voel of altijd precies weet wat er in mij gebeurt. Het betekent dat ik steeds beter leer luisteren.
Van overleven naar werkelijk leven
Het voelt niet langer dat ik aan het overleven ben. Het voelt alsof ik waarlijk aan het leven ben. Waar ik vroeger mijn lichaam negeerde, mijzelf veroordeelde en afwees, kan ik nu steeds beter luisteren naar de signalen die het mij geeft.
En juist die signalen vertellen mij zoveel. Ze kunnen mij laten voelen dat iets spannend is. Dat ik iets leuk vind of onzeker maakt. Dat iets mij opwindt of ik ergens van kan gaan stralen. Dat iets mij boos maakt of dat ik verdrietig ben. Dat ik geraakt word.
Mijn lichaam vertelt mij steeds meer wat er werkelijk in mij leeft. En hoe meer ik daarnaar leer luisteren, hoe meer ik mezelf leer kennen. Misschien is dat voor mij wel de essentie van thuiskomen in jezelf.
Niet dat je nooit meer bang bent of dat je altijd sterk bent. En ook niet dat je alle antwoorden hebt, wel dat je jezelf niet langer verlaat wanneer er iets in jou gevoeld wil worden.
Wellicht voel jij je ook niet goed genoeg
Mogelijk herken je elementen van jezelf in mijn verhaal, ben je iemand die altijd hard werkt. Voel jij dat je veel verantwoordelijkheid draagt, jij je gemakkelijk aanpast en die het anderen graag naar de zin maakt.
Misschien zoek je regelmatig bevestiging van buitenaf. Of vind je het lastig om te voelen wat jij zelf eigenlijk wilt. Wellicht ben je heel goed geworden in doorgaan, in sterk zijn en in maar blijven functioneren.
Maar wanneer iemand je vraagt: “Hoe gaat het nu echt met jou?”…weet je het misschien niet. Als dat zo is, wil ik je iets meegeven wat ik zelf eerder had willen horen: Er hoeft niet iets mis met jou te zijn.
Ooit heb je geleerd om jezelf minder te voelen. Toen was dat nodig om jou staande te houden. En mag je nu, als volwassene, opnieuw leren luisteren naar wat er in jou leeft. Niet door jezelf te repareren en niet door harder je best te doen. Wel door jezelf stap voor stap weer te ontmoeten.
Een eerste oefening: opnieuw contact maken met je gevoel
Je hoeft vandaag niets op te lossen. Je hoeft je verleden niet te analyseren. Je kunt beginnen met vijf minuten aanwezig zijn bij jezelf.
Ga rustig zitten met je voeten op de grond op een plek waar je niet wordt afgeleid. Sluit je ogen als dat prettig en veilig voelt. Breng je aandacht naar je lichaam.
Voel je ademhaling. Voel waar je lichaam contact maakt met de stoel of de grond. Stel jezelf vervolgens zachtjes de vraag: “Wat voel ik op dit moment, zonder het te hoeven begrijpen?”
Probeer geen antwoord te bedenken. Luister alleen. Mogelijk merk je een lichamelijke sensatie of komt er een emotie op. Wellicht voel je spanning en begin je te gapen. Misschien ervaar je verdriet of een gevoel van rust. Misschien voel je helemaal niets. Ook dat is iets.
Je hoeft niets te veranderen. Je hoeft nergens naartoe. Blijf alleen een paar minuten bij wat er op dit moment is. Misschien is dit wel een van de eerste momenten waarop je jezelf vertelt: “Ik zie je. Ik luister naar je. Je hoeft niet anders te zijn dan je nu bent.”
Tot slot: thuiskomen bij jezelf
Wat je als kind niet hebt gekregen, kun je als volwassene alsnog leren ontvangen. Niet doordat iemand anders je eindelijk precies geeft wat je vroeger nodig had. Maar door stap voor stap te leren jezelf te zien, te erkennen en te dragen.
Door opnieuw te leren vertrouwen op de signalen van je lichaam. Door emoties niet langer automatisch weg te duwen. Door ruimte te maken voor alles wat er in jou leeft. Dat zou zo maar de grootste beweging kunnen zijn die er is: niet langer proberen iemand anders te worden, maar steeds meer thuiskomen bij wie je werkelijk bent.
Van overleven naar thuiskomen in jezelf. Daar begint voor mij het werkelijk leven. En wellicht begint het voor jou met één eenvoudige vraag: “Wat voel ik eigenlijk?”
Herken je jezelf in dit verhaal?
Mogelijk voel je dat er iets in jou wordt geraakt. Misschien merk je dat je al langere tijd veel doet, maar weinig werkelijk voelt. Of verlang je ernaar om opnieuw verbinding te maken met jezelf. Je hoeft dat niet alleen te onderzoeken.
In mijn praktijk begeleid ik mensen vanuit een rustige, veilige en oordeelloze bedding, waarin er ruimte mag ontstaan voor wat zich in jou aandient. Je hoeft niets te presteren. Je hoeft niets te bewijzen. Je mag beginnen waar je nu bent.
Meer over mijn begeleiding en Rebalancing vind je op Robert-Rebalancing.nl.
Goed om te weten
De inzichten, tips en oefeningen die ik in mijn blogs deel zijn bedoeld ter inspiratie en ondersteuning bij je eigen bewustwording en persoonlijke ontwikkeling. Ze zijn niet bedoeld als vervanging voor reguliere medische of psychologische zorg. Heb je gezondheidsklachten of vragen over je gezondheid, neem dan contact op met je huisarts.